Το παιχνίδι των νέων με τη μαρσέιγ μόλις έχει τελειώσει, χαρούμενοι για τη παρουσία του κόσμου αλλά και για το δέσιμο κερκίδας και ομάδας κατευθυνόμαστε στο αυτοκίνητο να γυρίσουμε σπίτι, το μνημείο της θύρας 7 έχει περιτριγυριστεί απο πιτσιρικάδες που θέλουν να μάθουν τι είναι, τότε πλησιάζουμε κι εμείς ακούμε ένα πατέρα να λέει στα παιδιά που έχουν μαζευτεί  ''τα παιδιά αυτα έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για τον Ολυμπιακό'' και τους πιτσιρικάδες να κοιτάζουν με απορία και δέος, κάτι τέτοιες στιγμές χαίρεσαι και καταλαβαίνεις το μεγαλείο του Ολυμπιακού αλλά και του λαού του.

Thursday, 08 November 2012 23:06

Ο θρύλος πάνω απ' όλα

Μια εικόνα χίλιες λέξεις δεν λένε?? 

Ε ορίστε οτι και να πούμε εμείς είναι πολύ λίγο... 

Friday, 26 October 2012 12:46

Αγνό πάθος

Ο Ολυμπιακός έχει πάρει το ευρωπαικό και οι δρόμοι έχουν γίνει ενα ερυθρόλευκο ποτάμι, στη φωτογραφία βλέπουμε το αγνό πάθος και το τι σημαίνει Ολυμπιακός για κάποιους...

Tuesday, 23 October 2012 00:43

βαζέλες - Ολυμπιακός 60-64

Το λέγαμε απο το καλοκαίρι και έφτασε η μέρα που δικαιωθήκαμε πάλι, οτι ο Ολυμπιακός είναι μια κλάση ανώτερος απο κάθε αντίπαλο στην Ελλάδα, έχοντας κρατήσει όλο το περσινό ρόστερ του και έχοντας κάνει προσθήκες παιχτών που είναι καλύτεροι ή πιο σταθεροί απο τους προκατόχους τους και ξεκινά απο θέση ισχύος. 
Σήμερα στο Ο.Α.Κ.Α. είδαμε έναν Ολυμπιακό να μην απειλείται ουσιαστικά σε κανένα σημείο του αγώνα και χωρίς να πιάνει σπουδαία απόδοση (φαίνεται η κόπωση απο την προετοιμασία) να κερδίζει άνετα, παίζοντας με μυαλό και αποφεύγοντας τα λάθη.
Καλύτεροι για την ομάδα μας ήταν ο Σπανούλης με άξιο συμπαραστάτη τον Περπέρογλου. Ο Ολυμπιακός έπαιξε όσο χρειάστηκε για να πάρει το διπλό και την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου ενώ η μαγική διαιτησία κατάφερε να μας κάνει να δούμε ενα ολόκληρο ημίχρονο χωρίς βολές για τον Ολυμπιακό και αναρωτιόμαστε τι άλλο θα δούμε(??) γιατί τόσα χρόνια πιστεύαμε πως τα είχαμε δεί όλα...
Βαζέλες καλά ψυχοφάρμακα ή μάλλον καλό γυναικείο μπαντμιντόν...
 
Τα δεκάλεπτα: 14-18, 28-40, 45-54, 60-64
 
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Μπαρτζώκας): Χάινς 4, Λο 5 (1), Άντιτς (7 ριμπ.), Σπανούλης 19 (2), Περπέρογλου 12 (2), Ντόρσεϊ 4, Σλούκας, Μαυροειδής, Πρίντεζης 6 (2), Παπανικολάου 9 (1), Μάντζαρης 5 (1), Γκετσεβίτσιους.
Tuesday, 16 October 2012 22:39

Old style

Σε τοίχο του Λονδίνου και συμφωνούμε απόλυτα με τη νοοτροπία που πρεσβεύει...

Friday, 12 October 2012 17:24

HUMBA 9

Κυκλοφόρησε το ένατο τεύχος του περιοδικού Humba για το πολιτικό και κοινωνικό νόημα του αθήτισμού με αγνά οπαδικά ενδιαφέροντα και ''ψαγμένα'' θέματα.

Το παρακάτω βίντεο δείχνει τις αλλαγές που στο ποδόσφαιρο της Αγγλίας μεσα στο πέρασμα των χρόνων, την απώλεια του πάθους και της ψυχής του αθλήματος…

Ευτυχώς ανήκουμε σε εκείνη τη γεννιά που πέρασε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά της χρόνια μακρυά απο το Internet, το facebook και οι επαφές που είχε με τη μπάλα δεν ήταν μόνο μέσω Playstasion και Pro άλλωστε όπως μου έλεγε ένας μεγάλυτερος στη μπάλα ματώνουν τα γόνατα σου απο τα πεσίματα στα χαλίκια και στα τσιμέντα όχι τα χέρια σου απο τα πλήκτρα.

Στις μεγαλουπόλεις του σήμερα οι έλευθεροι χώροι λιγοστεύουν όλο και περισσότερο τα πάρκα, οι πλατείες τείνουν να εξαφανιστούν δίνοντας τη θέση τους σε αντιαισθητικά εμπορικά ή τεράστιες πολυκατοικίες.Τα ελεύθερα σημεία συνάντησης των πιτσιρικάδων κάθε γειτονιάς χάνονται με το πέρασμα των χρόνων τι κι αν το να στηθεί ένα ματσάκι είναι τόσο εύκολο που το μόνο που χρειάζεται είναι λίγα μέτρα ελεύθερου χώρου 2 πέτρες ή δυο κάδους για να παριστάνουν τα δοκάρια του τέρματος, τωρα πιά ακόμη κι αυτά φαντάζουν δύσκολα.Στις μέρες μας οι αλάνες μετατράπηκαν σε γηπεδάκια 5×5 ή 7×7 που ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερα σε διάφορα σημεία της πόλης, όμως είναι το ίδιο(?) ακόμη κι ά ν το χρηματικό αντίτιμο είναι μικρό θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν τα γηπεδάκια αυτά τις αλάνες?

Η μπάλα στις γειτονιές ήταν ένας ακόμη παράγοντας κοινωνικοποίησης και συναναστροφής ανθρώπων ίδιων ή και διαφορετικών που υποστήριζαν την ίδια ή και διαφορετική ομάδα…

Στις αλάνες λοιπόν που ματώσαμε τα γόνατα μας και σκίσαμε όλα μας τα ρούχα, στις αλάνες που παίζαμε μπάλα και αφιερώναμε τα γκολ μας σε κορίτσια, στις αλάνες που ονειρευτήκαμε πως θα γίνουμε μεγάλοι παίχτες, στις αλάνες που λειτουργούσαν σαν βαλβίδες αποσυμπίεσης μέσα στη καθημερινότητα.

Στις αλάνες που τόσο μας λείπουν…

Πόσες Κυριακές πέρασα στα πέταλα να βλέπω γρασίδι, τερέν, τάραφλεξ, πισίνα και πόσα συναισθήματα έχω να θυμάμαι χαρά λύπη, θυμός, ελπίδα, πάντα συνδεδεμένα με την ομάδα, η Κυριακή είχε πάντα την ιδιότητα να μην έχει καμία επαφή με τις υπόλοιπες μέρες τις βδομάδας, οι καθημερινές ήταν συνυφασμένες πάντα με δουλειές άγχη, και τα Σάββατα με τη μέρα του ξεφαντώματος. Η Κυριακή όμως έχει πάντα τη δική της ιστορία μια ιστορία που συμπληρώνεται από εικόνες, εικόνες από κερκίδες που πάλλονται, εικόνες από καπνογόνα, εικόνες από εκδρομές σε αφιλόξενες έδρες, εικόνες από φιλαράκια ματωμένα και εσύ να τους κρατάς και να συνεχίζεται σαν να μην έγινε τίποτα.

Οι Κυριακές κρύβουν μέσα τους ένα περίεργο αέρα ελευθερίας κι ένα δέσιμο με πράγμα που δεν καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι, κρύβουν καρδιοχτύπια για την ομάδα, καρδιοχτύπια αδρεναλίνης όταν τα πράγματα ζορίζουν και κρύβουν μέσα τους πολλές αναμνήσεις από νίκες ή ήττες τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων.

Οι δικές μας Κυριακές έχουν όμορφες μυρωδιές από καπνογόνα, έχουν κλεισμένες φωνές από ουρλιαχτά πώρωσης, έχουν ένταση που εκτονώνεται από μια δύσκολη βδομάδα, που θα βοηθήσει για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις άσχημες Δευτέρες που θα έρθουν.

Όλου του κόσμου οι Κυριακές που άφηνες οικογένειες, φίλους δουλειές, γκόμενες για να κάνεις ότι στ’ αλήθεια σε γεμίζει…

«StartPrev123NextEnd»
Page 1 of 3

Επόμενοι Αγώνες

 

Πρόσφατα σχόλια