Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019 22:27

Κάθε 10 του Μάρτη ξαναγίνομαι παιδί...

Written by

Καμιά φορά η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια, τόσο περίεργα που αρχίζεις να πιστεύεις στη μοίρα θέλοντας και μη. 

10 Μαρτίου 1991, ο Θρύλος γιορτάζει τα 66α του γεννέθλια και εγώ 8 χρονών παιδί συστήνω στον εαυτό μου την ομάδα μου, οριοθετώ, χωρίς να το ξέρω μέσα στην παιδική μου αθωότητα, μια στάση ζωής που με ακολουθεί μέχρι σήμερα λίγο πριν τα δεύτερα άντα. 

Ξέρετε και εσείς πως η ομάδα που θα διαλέξουμε μικροί, πολλές φορές είναι και θέμα συγκυριών. Ήταν της μοίρας γραφτό η μέρα που θα διάλεγα να "μεγαλώσω" και να διαλέξω την ομάδα μου, να ήταν ανήμερα των γεννεθλίων του συλλόγου και να ήταν και νίκη με τον αιώνιο! 

Πάντα αυτή την μέρα διαβάζουμε κείμενα για το τι είναι ο Ολυμπιακός, τι αναμνήσεις έχει ο καθένας στο πέρασμα των χρόνων και πάει λέγοντας. 

Εγώ την συνδυάζω με τα χρόνια της αθωότητας και πάντα στα μάτια μου η ίδια εικόνα απο εκείνο το μουντό απόγευμα. 

Καθισμένος στον καναπέ της γιαγιάς, έχει αρχίσει να νυχτώνει και το mega παίζει το μεσημεριανό ντέρμπι σε επανάληψη. Ο Νίκος Αναστόπουλος μου περνάει στον λαιμό την κόκκινη ταυτότητα... 

Περάσανε 28 χρόνια απο τότε, η γιαγιά έφυγε, ο καναπές δεν θυμάμαι, ίσως πετάχτηκε ίσως πουλήθηκε, ο μικρός Νίκος μεγάλωσε, πολλά αλλάξανε αλλά ο Ολυμπιακός φοράει ακόμα κόκκινη άσπρη ριγωτή... 

 

Χρόνια πολλά Θρύλε... 

More in this category: « Αθάνατος

Members

Forum latest

  • Δεν υπάρχουν δημοσιεύσεις προς εμφάνιση