ΠΑΟΚ εν'όψει λοιπόν στο δρόμο για τα ημιτελικά του κυπέλλου... Η δικέφαλη μπεκάτσα εμφανίζεται κατά διαστήματα στον δρόμο μας σε αυτή τη διοργάνωση, για την οποία έχουμε αναμετρηθεί 24 φορές από το 1951 μέχρι και σήμερα. Ο πρώτος αγώνας μεταξύ μας διεξήχθη στις 11 Μαρτίου του 1951, στα πλαίσια του τελικού του κυπέλλου Ελλάδας. Ο αγώνας έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ τυπικά γηπεδούχο και έληξε 0-4 υπέρ μας, χάρη στα γκολ των Ανδρέα Μουράτη, Γιώργου Δαρίβα και Μπάμπη Δρόσου (2). Ακολουθούν αναλυτικά μερικά στατιστικά facts που αφορούν τους αναμεταξύ μας αγώνες :

* Έχουμε δώσει 24 αγώνες με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, τους 15 ως γηπεδούχοι και τους 9 ως φιλοξενούμενοι. Στους 3 εξ'αυτών ο ΠΑΟΚ ήταν τυπικά γηπεδούχος, καθώς οι αγώνες διεξήχθησαν σε Αθηναϊκό έδαφος (ένας αγώνας στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και άλλοι 2 στο γήπεδο της ΑΕΚ). Στις 24 αυτές αναμετρήσεις έχουμε κερδίσει τις μισές, έχουμε έρθει 5 φορές ισόπαλοι και έχουμε ηττηθεί 7 φορές. Από τις 5 ισοπαλίες που παραχωρήσαμε στον ΠΑΟΚ μόνο η μία ήταν "επίπονη" : Αυτή της σεζόν 1973-1974, στα πλαίσια του τελικού που διεξήχθη στις 16 Ιουνίου του 1974, καθώς η ισοπαλία 2-2 οδήγησε στη διαδικασία των πέναλτυ όπου και ηττηθήκαμε με 5-4. Τα τέρματα είναι 39 υπέρ μας - 27 κατά.

* 6 από τους 24 συνολικά αγώνες με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ ήταν τελικοί. Στους τελικούς 3 - 2 κατακτήσεις καθώς και 3 νίκες, 1 ισοπαλία και 2 ήττες, αυτή της σεζόν 1973-1974 και το 2-4 της 12 Μαϊου του 2001 στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Η ισοπαλία σημειώθηκε στις 20 Μαϊου του 1992 στην Τούμπα, καθώς εκείνη τη σεζόν η ΕΠΟ είχε αποφασίσει ο τελικός του κυπέλλου να διεξαχθεί σε διπλό αγώνα, έναν στην έδρα της κάθε ομάδας. Στο γήπεδο της Τούμπας λοιπόν φέραμε ισοπαλία 1-1 με τα γκολ των Σκαρτάδου και Τσαλουχίδη, ενώ στη ρεβάνς του Καραϊσκάκη στις 27 Μαϊου κερδίσαμε με 2-0 (Λιτόφτσενκο, Τσαλουχίδης) και κατακτήσαμε το τρόπαιο.

* Οι μεγαλύτερες νίκες μας επί του ΠΑΟΚ είναι οι δύο "τεσσάρες" (11/03/1951 και 28/05/1975, 4-0) και οι πιο βαριές ήττες μας το 3-0 της 09/01/1991 και το 4-2 της 12/05/2001. Αυτά τα αποτελέσματα είναι και οι εξαιρέσεις βασικά, καθώς δεν μπαίνουν πολλά γκολ στις μεταξύ μας αναμετρήσεις για το κύπελλο. Ο τελικός του 2001 είναι και ο αγώνας με τα περισσότερα γκολ που έχουν σημειωθεί ποτέ σε αναμετρήσεις μας.

* Οι top-scorers των αναμετρήσεων Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ και τούμπαλιν είναι οι Αλέξης Αλεξανδρής και Μιχάλης Κρητικόπουλος, που έχουν πετύχει από 4 γκολ. Από πλευράς ΠΑΟΚ 3 γκολ έχει πετύχει ο Γιώργος Γεωργιάδης. Οι ομάδες έχουν στο παθητικό τους και από ένα αυτογκόλ (Δαμανάκης - ΠΑΟΚ, Μαυρομμάτης - Ολυμπιακός).

* Απ'τα πιο έντονα παιχνίδια ήταν εκείνο της σεζόν 1989-1990 για τη φάση "16". Τα ΠΑΟΚια είχαν κάνει τα αίσχη στην Τούμπα και κατάφεραν να κερδίσουν με 1-0 χάρη στο γκολ του Λαγωνίδη στο 12' με τις πέτρες να πέφτουν βροχή και τον αγώνα να τελειώνει κανονικά. Στη ρεβάνς του Καραϊσκάκη όμως είδαν και την άλλη όψη του νομίσματος, την ημέρα που έγινε... ανακαίνιση στις αποθήκες του Καραϊσκάκη. Σιφόνια, νιπτήρες, βρύσες, ακόντια και καψούλια στη φωτιά, απ'αυτά που έχουν για τα πιστόλια της εκκίνησης των αγώνων στίβου. Α, και στο αγωνιστικό μέρος : 1-0 με γκολ του Σάκη Μουστακίδη στο 68', παράταση και πέναλτι με τον Ηλία Ταληκριάδη που έκανε το καλύτερο του ίσως ματς με τη φανέλα του Θρύλου να πιάνει το πέναλτι του Μήτογλου και να δίνει την πρόκριση στον Ολυμπιακό. Για την ιστορία, τη σεζόν εκείνη κατακτήσαμε το κύπελλο κερδίζοντας με 4-2 τον ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ, έχοντας αποκλείσει στα ημιτελικά και τον αιώνιο δεύτερο (2-1, 3-3)...

Έρχεται ο Φορτούνης απ'τον Αστέρα Τρίπολης...

Χτυπάμε Μανιάτη από τον Πανιώνιο...

Μας ενδιαφέρει ο Χαβίτο του Άρη...

Θέλουμε Γεωργιάδη και Ανάκογλου από τον Πανσερραϊκό...

Γλυκοκοιτάζουμε τον Ιβάν Ράκιτιτς της Σάλκε...

Διακαής πόθος παραμένει ο Κιμ Κάλστρομ / Σέλστρεμ ή όπως διάολο τον λένε τέλος πάντων...

Ψαχνόμαστε για τον Κάρλος Σάντσες της Βαλενσιέν...

Εξετάζουμε τη λύση του Λούκμαν Αρούνα της Μονακό...

... όπως επίσης και τον Στεφάν Σεσενιόν της Παρί Σεν Ζερμέν...

Ο Νέρι Καστίγιο (ξανα)θέλει να επιστρέψει...

... αλλά επί της ουσίας έχει πάει 29/12, δεν ξέρουμε καν τι παίκτη / παίκτες ψάχνουμε να βρούμε, ακόμα συζητάμε για τον Μιραλάς που "κλείνει" απ'τα τέλη του Οκτώβρη και η μεγαλύτερη μας επιτυχία ( ; ) είναι οτι επιστρέφει ο Ντιόγο.

Επί του πιεστηρίου - "Τρελά λεφτά ζήτησε" λέει "ο Ράκιτιτς". Έτσι μπράβο, τώρα συννενοούμαστε. Να λιγοστεύουμε σιγά σιγά. Ο Ράκιτιτς θέλει πολλά, ο άλλος δεν θα θέλει Ελλάδα, ο παράλλος θα'ναι Σατανιστής και πίνει αίμα παικτών απ'τις ακαδημίες, ο τάδε θα είναι αδελφή, του δείνα η γυναίκα δεν θα θέλει να έρθει στην Ελλάδα γιατί σαφώς θα προτιμά κανένα κοσμοπολίτικο βοσκοτόπι στη Γκάνα και η ζωή συνεχίζεται.

Ναι μεν τα μέσα πλάθουν πολλές φορές σενάρια, αλλά κι εμείς εκεί... πιστοί στην ίδια πολιτική χρόνια και χρόνια. Θέλει πολλά λέει ο Ράκιτιτς... Μα συγνώμη, όταν πήγαν να τον πλευρίσουν, δεν ήξεραν οτι α) Η Σάλκε θα ήθελε χρήματα και β) για να φύγει κάποιος από την Bundesliga για να έρθει να παίζει με αντίπαλο το Στέργο το Μαρίνο και τον Τάσο τον Κατσαμπή, προφανώς και θα ζητήσει λεφτά, αλλιώς γιατί να φύγει;

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...;

Υ.Γ. :
Αλήθεια, εκείνη η περιβόητη λίστα του Σίντλερ-Μπαρμπαλιά, τι έγινε; Την έκανε προσάναμμα στο τζάκι ο Ανδρίκος ο Νινιάδης;


Χρόνια πολλά και καλά σε όλους. Αγωνιστική δράση δεν έχουμε, οπότε θέλοντας και μη σε πρώτο πλάνο μπαίνει η μεταγραφολογία. Παίκτες για όλα τα γούστα και κάθε τιμής (υπερτιμολογημένοι πάντοτε όταν πρόκειται για Ολυμπιακό) παρελαύνουν καθημερινά από τις πρώτες σελίδες του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, με αναλυτικά βιογραφικά σημειώματα και προτάσεις για το που θα ταίριαζαν καλύτερα στο σύστημα του Ολυμπιακού. Εμείς σαν οπαδοί, διαβάζοντας ονόματα όπως αυτά των τελευταίων ημερών, ξινίζουμε τα μούτρα, μας φαίνονται "λίγοι", ζητάμε κάτι παραπάνω και η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές ζητάμε πολύ παραπάνω. Ένα κοντινό παράδειγμα είναι η περίπτωση του Τζενάρο Γκατούζο, που ούτε λίγο ούτε πολύ κόντεψε να παρουσιαστεί ως αποτυχία η μη απόκτηση του, λες και πηγαίναμε να πάρουμε παίκτη όχι από την Ιταλία και τη Μίλαν αλλά από τον Κεραυνό Καμμένων Βούρλων.

Οι μεταγραφές είναι η μόνιμη γκρίνια του γαύρου οπαδού, απ'την εποχή που έπαιζε μπάλα ακόμη ο συγχωρεμένος ο Μουράτης. Παλαιότερα τα πράγματα ήταν κάπως πιο απλά : Οι παίκτες που έρχονταν στην ομάδα ήταν παικταράδες που θα έσκιζαν τα δίχτυα, θα κατέβαζαν ρολά ή θα δάγκωναν τους αντιπάλους. Σήμερα που είμαστε πιο καλομαθημένοι, πριν αποθεώσουμε κάποιον τον περνάμε κόσκινο : Καλομαθημένοι απ'τους Τζιοβάνηδες, τους Καρεμπέδες, τους Ριβάλντους, τους Γκαλέτηδες και τους Ντιόγους (συγχωρέστε το αδόκιμο των όρων), στραβώνουμε τα μούτρα αν ο υποψήφιος στόχος δεν έχει τουλάχιστον 50 διεθνείς συμμετοχές και δεν έχει παίξει τουλάχιστον σε Ισπανία, Αγγλία, Ιταλία. "Πάλι τα ίδια" μονολογούμε, "τόσα λεφτά έχουμε, γιατί καθόμαστε και κάνουμε μεταγραφές μικρομεσαίας κατηγορίας ενώ μπορούμε να πάρουμε τον τάδε, τον δείνα"...

Ευκαιρίας δοθείσης, ας κάνουμε μια αναδρομή στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Την "καταραμένη" (και ευλογημένη παράλληλα) περίοδο των "πέτρινων" χρόνων. Να θυμηθούμε τα ονόματα των "σωτήρων" που ακούγονταν τότε, παικτών που λεγόταν οτι θα έρθουν στην ομάδα και θα μας οδηγήσουν στην ολική επαναφορά στους τίτλους. Παίκτες που τελικά για τον α ή β λόγο δεν αποκτήθηκαν ποτέ... μάλλον για καλή μας τύχη. Ξεκινάμε...

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ
Ο Ολυμπιακός στη θέση του τερματοφύλακα είχε μεγάλο θέμα επί σειρά ετών. Απ'την εποχή που έφυγε ο Σαργκάνης, οι αντικαταστάτες του σε καμμία περίπτωση δεν έπειθαν οτι ήταν άξιοι να υπερασπίζονται την εστία του Ολυμπιακού. Οι επιλογές των Γιώργου Μουκέα, Δημήτρη Σκούνα ήταν απλά για γέλια και για κλάματα, ενώ οι Χρήστος Αρβανίτης και Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι παρά το γεγονός οτι ήταν εγνωσμένης αξίας τερματοφύλακες, σε καμμία περίπτωση δεν βοήθησαν έστω στο ελάχιστο την ομάδα. Επί Κοσκωτά, οι Πλίτσης και Μολακίδης αποδείχθηκαν μεγάλες απογοητεύσεις, ενώ οι Ταληκριάδης και Ράντος έδειχναν όαση στην έρημο... Κάπου εκεί, με τον Ταληκριάδη να έχει μείνει ως ο μοναδικός "εντεκαδάτος" γκολκίπερ (αλλά με σταθερά πτωτική πορεία) και τον ταλαντούχο μεν, υπεργκαντέμη δε, Αλέκο Ράντο να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία, άρχισε η αναζήτηση του τερματοφύλακα που θα λύσει "για μια δεκαετία" το πρόβλημα στη θέση...

Το πρώτο όνομα που ακούστηκε ήταν ο νεαρός γκολκίπερ του Άρη, Χρήστος Καρκαμάνης. Χωρίς να είναι κάτι το εντυπωσιακό, έδειχνε να είναι ένας αρκετά αξιόπιστος κίπερ με φόντα να εξελιχθεί και να γίνει καλύτερος στο μέλλον. Το "φλερτ" δεν κατέληξε ποτέ σε γάμο καθώς στις προτάσεις του Ολυμπιακού ο Άρης απάντησε αρνητικά, ενώ και ο Καρκαμάνης από ένα σημείο και μετά έδειξε να μένει στάσιμος. Κατέληξε κάποια στιγμή στον Ηρακλή όπου έγινε πρωταγωνιστής στην περιβόητη "ομορφιά του ποδοσφαίρου" και εξαφανίστηκε απ'τον χάρτη της μεγάλης κατηγορίας.

Μετά ήταν τα "μεγάλα ταλέντα", ο Αλέκος Δέλλιος και ο Χρήστος Κελπέκης. Τερματοφύλακες της Βέροιας αμφότεροι, παρουσιάζονταν απ'τον τύπο ως "οι επόμενοι γκολκίπερς της εθνικής". Μάλιστα υπήρχε εποχή που κάποια ρεπορτάζ προέβαλλαν ως ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΕΣ λύσεις τον Δέλλιο και τον Κελπέκη. Οι μεταγραφές δεν προχώρησαν ποτέ, καθώς οι παίκτες κρίθηκαν εν τέλει - δικαίως- "λίγοι" για τον Ολυμπιακό. Ο Δέλλιος έφτασε ως τον Άρη Θεσσαλονίκης και ο Κελπέκης κατέληξε στην Καλαμάτα. Το έφεραν τόσο βαρέως που δεν αποκτήθηκαν απ΄τον Ολυμπιακό, ώστε σε κάθε ευκαιρία με δηλώσεις τους έβγαζαν το... απωθημένο τους. Φλερτ υπήρξε και με τον νεαρό - τότε - κίπερ Γιώργο Φακή που κατέληξε τελικά στον Πανιώνιο, χωρίς να κάνει κάτι το αξιομνημόνευτο.

Τέλος, το μεγαλύτερο ίσως ανέκδοτο που μπορώ να θυμηθώ, ήταν το ενδιαφέρον (ή "ενδιαφέρον") που προέκυψε για τον Αντώνη Μήνου, το καλοκαίρι του 1995. "Βαρύ" βιογραφικό, με θητεία σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, ενώ είχε φορέσει και 16 φορές τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Απ'το καλοκαίρι του 1993 έπαιζε στον Απόλλωνα Αθηνών και αίφνης κάποιοι συμβουλάτορες της διοίκησης τότε, τον προέβαλλαν ως "ενδεδειγμένη λύση". Ο κόσμος έβγαλε... σπυριά στο όνομα του Μήνου και ο Σωκράτης Κόκκαλης... αφρούς όταν του πρότειναν να πάρει έναν γκολκίπερ ετών 37 για να... λύσει το πρόβλημα κάτω απ'τα δοκάρια. Το φλερτ φυσικά έληξε πριν καν αρχίσει.

ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ
"Ο νέος Νοβοσέλατς". Αυτός ο Κροάτης με το σιδερωμένο μαλλί έχει στοιχειώσει τα όνειρα όλων όσων τον έζησαν... ή δε τον έζησαν. "Ε ρε να βρίσκαμε μια αμυντικάρα σα τον Νοβοσέλατς" είναι η φράση που ακούγεται και ξαναακούγεται. Κόσμος και κοσμάκης παρέλασε, αλλά ο Νοβοσέλατς... δεν βρέθηκε, τουλάχιστον την περίοδο των πέτρινων χρόνων. Τα ονόματα όμως που ακούγονταν, αν μη τι άλλο, είχαν γούστο...

Αιώνιο φλερτ μπορεί να χαρακτηριστεί το φλερτ του Ολυμπιακού με τον Χρήστο Μικέ. Ο - νεαρός τότε - στόπερ, αγωνιζόταν στην Παναχαϊκή και από το 1992 μέχρι το καλοκαίρι του 1996, φερόταν ως ο μόνιμος στόχος του Ολυμπιακού, που θα λύσει το πρόβλημα της ομάδας. Ο θρύλος λέει πως ο Μπάγεβιτς είχε επιλέξει τον Μικέ για την ΑΕΚ και όταν συμφώνησε με τον Κόκκαλη προσπάθησε να ακυρώσει τη μεταγραφή του στην ΑΕΚ το 1996 και να τον φέρει στον Ολυμπιακό, αλλά ο Λουκόπουλος είχε δώσει τα χέρια με τον Τροχανά. Τελικά ο Ντούσαν βάφτισε στόπερ τον Κούλη (Καραταΐδης) και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Άλλη περίπτωση, ο Θανάσης Κολλιτσιδάκης. Ένας απ'τους αντιπαθέστερους παίκτες στον κόσμο του Ολυμπιακού μεν, είχε απασχολήσει το ρεπορτάζ της ομάδας για μιά τριετία (1991-1994), ως η ενδεδειγμένη λύση για την ισχυροποίηση της αμυντικής γραμμής. Ο Ολυμπιακός δεν είχε μάθει απ'το χουνέρι με το Μιχάλη Βλάχο και ήθελε να... ντουμπλάρει το κατόρθωμα. Τελικά ο Κολλιτσιδάκης κατέληξε το 1994 στον Παναθηναϊκό, έκανε το κομμάτι του για μια διετία και μετά σαν ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και του ΟΦΗ, οι επιθετικοί μας τον είχαν μουρλάνει στην καρπαζιά.

Ο πρόεδρος του Απόλλωνα, Κώστας Αλαμάνος, στα πρώτα χρόνια της διοίκησης Κόκκαλη νόμιζε οτι βρήκε την κότα με το χρυσό αυγό. Και πήγε μετά τον Βλάχο και την απόπειρα με τον Κολλιτσιδάκη να μας πασάρει και τον Πρέντραγκ Έρακ, χωρίς επιτυχία, ευτυχώς. Χωρίς περαιτέρω σχόλια (ο Αλαμάνος πάντως κατάφερε και μας φόρτωσε τον Θεόφιλο Καρασσαβίδη, παίρνοντας εντυπωσιακή ρεβάνς).

Μεγάλη περίπτωση φυσικά και η περίπτωση του Ραϊμόν Καλά. O Καμερουνέζος δεν ήταν κακός παίκτης, κάθε άλλο - η περίπτωση του όμως είναι αξιομνημόνευτη γιατί θυμίζει... Ρασίντ Γιεκινί. Ηρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1995 για λογαριασμό της Παναχαϊκής, διεθνής με την εθνική ομάδα του Καμερούν και με τις εμφανίσεις του κέντρισε το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων ομάδων της κατηγορίας, με τον Ολυμπιακό που βρισκόταν στην αναζήτηση του... Αγίου Δισκοπότηρου να τον πολιορκεί στενά, μόλις μετά ένα τετράμηνο παρουσίας του στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος της Παναχαϊκής Άρης Λουκόπουλος εμφάνιζε προτάσεις και απο άλλους ενδιαφερόμενους με σκοπό να ανεβάσει την τιμή του παίχτη. Πότε η ΑΕΚ, πότε ο ΠΑΟΚ, πότε "ομάδες του εξωτερικού" ήταν η αιτία να αναβάλλεται συνεχώς το ενδεχόμενο μεταγραφής του Καλά στο λιμάνι. Με την έλευση του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον Πειραιά, ο Καλά έπαψε να αποτελεί στόχο της ομάδας και τελικά το καλοκαίρι του 1998 αποχώρησε από την Παναχαϊκή που υποβιβάστηκε ως ελεύθερος, με το Λουκόπουλο προφανώς να σκέφτεται οτι έχασε την ευκαιρία να βγάλει χρήματα απ'τον Καλά. Ο Καμερουνέζος πέρασε μια τετραετία στην Ισπανία (Εξτρεμαδούρα) και άλλη μια τριετία στη Γερμανία (Μπόχουμ) πριν καταλήξει στην Τουρκία και τη Σίβασπορ, στα 31 του χρόνια. Ενδιάμεσα, το 2000, μετά το Κόπα Άφρικα, είχε ανακοινώσει πως αποχωρεί από την εθνική ομάδα προκαλώντας την έκπληξη καθώς ήταν μόλις 25 ετών. Στην Τουρκία τελικώς αποκαλύφθηκε πως ο Καλά ήταν ο νέος... Γιεκινί, καθώς έπειτα από αίτημα του προπονητικού τιμ των Τούρκων, ο Καλά υπεβλήθη σε τεστ DNA και πως δεν ήταν 31 ετών, αλλά... 38. Το συμβόλαιο του φυσικά τερματίστηκε και ο... 31 ετών Καλά, από το 2006 μέχρι και τη στιγμή που γράφεται το αφιέρωμα παίζει στην Ουνιόν Ντουαλά της πατρίδας του.

Κλείνουμε το κεφάλαιο "αμυντικοί" με την ψύχωση του Τάϊς Λίμπρεχτς. "Ο Ολυμπιακός θέλει λίμπερο" έλεγε και ξαναέλεγε ο Ολλανδός. Και οι επιλογές του ήταν η μία καλύτερη απ'την άλλη. Η πρώτη του επιλογή ήταν ο Αμερικανός (στόπερ) Μαρτσέλο Μπαλμπόα. Ο παίκτης δεν ήταν άγνωστος στον κόσμο λόγω κυρίως του πρόσφατου Μουντιάλ που είχε διεξαχθεί - όπου συμμετείχε και η εθνική μας ομάδα - αλλά δεδομένου οτι ο Μπαλμπόα δεν ήταν καλύτερος απ'τους ήδη υπάρχοντες αμυντικούς συν το οτι ουδέποτε είχε παίξει σε κάποιο σοβαρό πρωτάθλημα πλην των Η.Π.Α., προβλημάτιζε τη διοίκηση. Σίγουρος για την επιλογή του ο Λίμπρεχτς ζητάει να τον φέρουν να δοκιμαστεί στο κλεισμένο φιλικό με τον Ερυθρό Αστέρα στο "Μαρακανά" του Βελιγραδίου για να πειστούν και οι πλέον δύσπιστοι. Ο παίκτης αποδέχεται την πρόσκληση για δοκιμή και δηλώνει με σιγουριά : "Θα υπογράψω συμβόλαιο" ενώ τονίζει : "Είμαι λίμπερο" στους δημοσιογράφους.

Έρχεται λοιπόν το φιλικό με τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Μπαλμπόα, με το παρουσιαστικό που παρέπεμπε σε πρωταγωνιστή τσόντας των 80's, τα πηγαίνει καλά στο πρώτο 20λεπτο. Ο Ολυμπιακός προηγείται με 0-1 με γκολ(άρα) του Τσαλουχίδη, αλλά οι πιτσιρικάδες Σέρβοι του Αστέρα με πρωταγωνιστή τον 21χρονο Ντάρκο Κοβάτσεβιτς μας βάζουν στη μέση και μας βαράνε αλύπητα. Τελικό σκορ 4-1 με όλα τα γκολ να έχουν μπεί απ'την καρδιά της άμυνας (εκεί δηλαδή που έπρεπε να δεσπόζει ο λίμπερο) και τους Σέρβους ελέω Τοχούρογλου να χάνουν άλλα τόσα. Ο Λίμπρεχτς θα επιμείνει για την απόκτηση του αλλά το γεγονός οτι έπιανε θέση ξένου συν την απογοητευτική εικόνα του στο φιλικό, οδήγησαν τη διοίκηση να πεί "ξέχνα τον". Ο Μπαλμπόα έτσι, προστέθηκε στη λίστα αυτών που... παραλίγο να έρθουν να μας σώσουν, αλλά δεν τους έκατσε...

Ο Μπαλμπόα δεν είναι πάντως ο μόνος Αμερικανός που απασχόλησε τον Ολυμπιακό. Υπήρχε και άλλος ένας, ΕλληνοΑμερικανός μάλιστα - διεθνής βέβαια με την εθνική των ΗΠΑ, ο Αλέξης Λάλας. Οι περισσότεροι θα θυμούνται το rock star look του, με το μακρύ μαλλί και το καλλωπισμένο μούσι. Ο Λάλας "έπαιξε" λίγο για τον Ολυμπιακό, δεν έγινε επί της ουσίας καμμιά σοβαρή συζήτηση μαζί του, αλλά τελικά Ευρώπη πάτησε, καθώς το καλοκαίρι του 1994, μετά το Μουντιάλ, υπέγραψε στην Πάντοβα που έπαιζε τότε στη Serie A. Το πέρασμα του πάντως απ'την Ευρώπη δεν ήταν αξιομνημόνευτο και επέστρεψε στην πατρίδα του.

Η επόμενη απόπειρα ήταν πάλι επί Λίμπρεχτς και ο υποψήφιος σωτήρας της άμυνας ήταν ο 34χρονος Τάσος Χατζηαγγελής του Αθηναϊκού. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ούτε να ακούσει δεν ήθελε το ενδεχόμενο και σοβαρή συζήτηση δεν έγινε ποτέ. Και τελικά για να μη λέει και ο μυστήριος Ολλανδός οτι η διοίκηση δε του κάνει τα χατίρια, του πήρε το καλοκαίρι τον... συνταξιούχο Γιώργο Σκαρτάδο, που επιθυμούσε διακαώς ο Λίμπρεχτς. Άσχετο αν ο Ολλανδός τελικά δεν έμελλε να τον έχει ποτέ υπό τις οδηγίες του, μιας και έγινε ο πρώτος προπονητής του Ολυμπιακού που απολύθηκε την περίοδο της προετοιμασίας.

Πριν τους Μπαλμπόα και Χατζηαγγελή, το καλοκαίρι του 1994 είχε "παίξει" δυνατά και το όνομα του Σκοπιανού Μίτκο Στοϊκόφσκι του Ερυθρού Αστέρα, τον οποίο είχε δει ο προπονητής της ομάδας τότε (ο Αλέφας) όταν πήγαν να δουν με τον Λούβαρη τον Ίβιτς και τον ζήτησε απ'τη διοίκηση για να καλύψει τη θέση του λίμπερο. Ο Στοϊκόφσκι βέβαια αγωνιζόταν τόσο στην εθνική της χώρας του όσο και στον Αστέρα σαν... αριστερό μπακ, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει, καθώς ο Αλέφας απολύθηκε και ο διάδοχος του, Τάϊς Λίμπρεχτς δεν τα πήγαινε καλά με τους Βαλκάνιους ποδοσφαιριστές και κατά συνέπεια το φλερτ δεν είχε συνέχεια.

ΜΕΣΟΙ
Όχι τόσο συχνά όπως για τις θέσεις του κεντρικού αμυντικού και του σέντερ φορ, αλλά κάποιες φορές πάντως, δημιουργείτο μια ψύχωση για την απόκτηση μέσων "βράχων" ή "κουμανταδόρων". Τα χαφ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση απ'τον κανόνα και τα ονόματα που ακούγονταν για να λύσουν το πρόβλημα κάποιες φορές προκαλούσαν το γέλιο.

Ο πρώτος πόθος του Ολυμπιακού υπήρξε ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο... σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι του Ηρακλή. Αμυντικός χαφ παλιάς κοπής, Ουρουγουάης δεκαετίας '60-'70. Δεν ήταν τεχνίτης και κάλυπτε την αδυναμία του αυτή με τρέξιμο και πολλές κλωτσιές. Δεν ακουγόταν πολύ συχνά στο ρεπορτάζ για τα "φονικά" του, αλλά όσες φορές το έκανε, έμενε στην ιστορία. Η πρώτη του φορά ήταν όταν... σακάτεψε τον Βέλιμιρ Ζάετς του Παναθηναϊκού και του "έκοψε τη μπάλα" ουσιαστικά. Η δεύτερη φορά ήταν όταν σακάτεψε έναν παίκτη του Λεβαδειακού του οποίου το όνομα μου διαφεύγει (Καλαϊτζίδης ίσως, ή Καλαϊτζής)... Και η τρίτη φορά ήταν όταν έστειλε στο νοσοκομείο με διπλό κάταγμα τον Κολομητρούση της Λάρισας. Αυτά ήταν και τα highlights της καριέρας του Παπαδόπουλου που δεν ήταν κακός μέσος, σίγουρα, αλλά δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο.

Επόμενος στόχος, ο Γιώργος Τσιφούτης. Ο παίκτης του Πανσερραϊκού τότε αποτέλεσε στόχο του Παναθηναϊκού αλλά ο Κοσκωτάς "μπήκε σφήνα" για να πάρει τον παίκτη στον οποίο έβλεπε ένα "δεκάρι" που θα έπαιζε σαν backup του Λάγιος Ντέταρι. Τελικά προτιμήθηκε ο Ηλίας Σαββίδης και ο Τσιφούτης κατέληξε στον Παναθηναϊκό, όπου δεν έπαιξε ποτέ και κατέληξε γυρολόγος.

Άλλος στόχος ήταν ο Λευτέρης Βελέντζας του Απόλλωνα Αθηνών. Κάποιοι τον παρομοίαζαν με τον Ανδρέα Μπονόβα και προσπάθησαν να προκρίνουν την περίπτωση του, αλλά ο Κόκκαλης που θεωρούσε οτι ο Αλαμάνος τον είχε πιάσει κορόϊδο με το θέμα του Μιχάλη Βλάχου, ούτε να το ακούσει. Αλησμόνητα θα μείνουν τα ρεπορτάζ του "ΦΩΤΟΣ" κυρίως, για τον μεγάλο μέσο με τα εκπληκτικά στημένα, Κώστα Τσάνα (οι πιο παλιοί θα το θυμούνται) που πάντα ήταν μια ανάσα απ'τον Ολυμπιακό αλλά ποτέ δεν έπιανε λιμάνι.

Φιλολογικό ενδιαφέρον που δεν προχώρησε ποτέ σοβαρά υπήρξε για τους και Άγγελο Βιλανάκη και Μάκη Τζάτζο της Ξάνθης, για τον Αντώνη Γιουκούδη του Άρη, τον Αντώνη Σαπουντζή - που θα οργάνωνε επιτέλους το κέντρο του Ολυμπιακού γιατί ο Καραπιάλης ήταν λίγος (copyright "Φίλαθλος") - του Εδεσσαϊκού και των αντιπαθητικών Γιώργου Τουρσουνίδη και Στέφανου Μπορμπόκη του ΠΑΟΚ ενώ σε κάποια στιγμή ακούστηκε και το όνομα του "Πολωνού Τσιαντάκη" όπως τον αποκαλούσαν, Γιάτσεκ Ζιόμπερ. Ο ύψους 1,72 Ζιόμπερ έβγαζε το ψωμάκι του στη Γαλλία για λογαριασμό της Μονπελιέ και μας απασχόλησε τη σεζόν 1992-1993, αλλά η περίπτωση του δεν προχώρησε και κατέληξε στην Οσασούνα.

Για το τέλος αφήνω την περίπτωση του Μάρκο Αντόνιο Ετσεβερί, του Βολιβιανού "Ελ Ντιάμπλο". Ο διεθνής Βολιβιανός αγωνιζόταν στην Αλμπαθέτε στην Ισπανία και είχε κάνει μια πολύ καλή χρονιά, τραβώντας την προσοχή μεγαλύτερων συλλόγων. Τα ρεπορτάζ έλεγαν για "παιχταρά που όμοιος του δεν υπήρχε στην Ελλάδα", αλλά ως συνήθως το φλερτ δεν προχώρησε. Το καλοκαίρι του 1994, στο Μουντιάλ των ΗΠΑ είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια μικρή γεύση από τον "Ελ Ντιάμπλο". Πολύ μικρή όμως : Ο Ετσεβερί μπήκε ως αλλαγή στο 80ο λεπτό της πρεμιέρας του Μουντιάλ στον αγώνα Γερμανίας - Βολιβίας (1-0 η Γερμανία) και στο 82'... αποβλήθηκε με απ'ευθείας κόκκινη κάρτα, πριν κλωτσήσει καν μπάλα!

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ
Όσο για τη θέση του επιθετικού; Εκεί κι αν παρέλασαν ονόματα επί ονομάτων... Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τον Θανάση Καναρά του Πανιωνίου, που κάποιοι έλεγαν πως μπορεί να γίνει "ο νέος Αναστόπουλος" (άσχετα αν ο άνθρωπος δεν ήταν καν επιθετικός); Τον Νταρίος Μουτσοντρίγκο, με τα αλησμόνητα ρεπορτάζ του "ΦΩΤΟΣ" για τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις με τη γιαγιά του; Ο Περουβιανός ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα βέβαια στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ιωνικού και απέδειξε περίτρανα οτι κακός επιθετικός δεν ήταν, αλλά επιθετικός για Ολυμπιακό δεν ήταν με τίποτα. Και μιας και είπα "Ιωνικός", μπορεί να ξεχάσει κανείς οτι κάποτε ακουγόταν πως η λύση στο πρόβλημα του Ολυμπιακού άκουγε στο όνομα Μιχάλης Γρύμπιλας;

Το Γιάννη Προβίδα, που τα ρεπορτάζ έλεγαν οτι θα πρέπει να σπεύσει ο Ολυμπιακός για να μην προλάβουν και τον κλείσουν άλλοι; Τον Δημήτρη Νόλη της Καλαμαριάς, που στο πρόσωπο του έβλεπαν τον διάδοχο του... Μπεντ Κρίστενσεν; Τον Ίμρε Μπόντα, τον Ούγγρο βαρύ (πολύ βαρύ όμως) φορ του Ολυμπιακού Βόλου που βγήκε πρώτος σκόρερ στην Α' Εθνική για μια σεζόν και μετά χάθηκε στην ανυπαρξία, ή τον ακόμα βαρύτερο (κι ασήκωτο) Μιχάλη Ζιώγα της Λάρισας; Τον Φάνη Τουντζιάρη, που ο Ολυμπιακός φερόταν να κινείται για την απόκτηση του κάθε καλοκαίρι απ'το 1988 και μετά, μέχρι το καλοκαίρι του 1995 που ο Λίμπρεχτς έλεγε οτι θα χτίσει την άμυνα με κολώνα τον Σκαρτάδο και την επίθεση γύρω απ'τον Τουντζιάρη; Η τον Ζήση Βρύζα, τον άνθρωπο που στην Ελλάδα επαγγελόταν σεντερ φορ και σκόραρε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα;

Το αφιέρωμα κλείνει με αναφορά στον διακαή πόθο του Ολυμπιακού, το μεγαλύτερο σιγουράκι κάθε χρόνο από το 1990 μέχρι και το 1995 για τα ρεπορτάζ των μεταγραφών. Τον Νιγηριανό Αμαέκι Ότιτζι. Εντελώς άτεχνος, αλλά αποτελεσματικός φορ, ο Νιγηριανός πέτυχε περίπου 50 γκολ σε 110 συμμετοχές με την Παναχαϊκή. Ο Νιγηριανός είχε πάντοτε υποστηρικτές στον Πειραιά αλλά κάτι οι απαιτήσεις του Λουκόπουλου, κάτι οι περιορισμένες θέσεις ξένων οδήγησαν στην απόφαση να μην αποκτηθεί ο Ότιτζι, καλώς ή κακώς για τον Ολυμπιακό. Ρόλο για την οριστική εγκατάλειψη του "σχεδίου Ότιτζι" έπαιξε και το γεγονός πως είχε προφυλακιστεί για κατοχή ναρκωτικών όσο αγωνιζόταν και στην Παναχαϊκή. Ο τότε αντιπρόεδρος του Ιωνικού, γνωστός δικηγόρος Μιχάλης Δημητρακόπουλος προσπάθησε να τον αθωώσει με διάφορα νομικά τρικ και να τα καταφέρνει τελικώς, αλλά το ποδόσφαιρο επί της ουσίας τελείωσε εκεί για τον Ότιτζι. Ο Νιγηριανός έφυγε από την Ελλάδα τελικώς για άγνωστο προορισμό μέχρι που στα τέλη του 2006 έγινε γνωστό πως δολοφονήθηκε στην Κολομβία με την αστυνομία να δηλώνει ότι επρόκειτο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ εμπόρων ναρκωτικών.

Αυτό είναι το μικρό αφιέρωμα στους "αστέρες των μεταγραφών" μόλις λίγα χρόνια πριν. Το παραθέτω και ως "χιουμοριστικό" ντοκουμέντο, αλλά και για να δούμε όλοι μας πόσο πολύ έχει αλλάξει ο Ολυμπιακός απ'όλες τις απόψεις μέσα σε μια εικοσαετία...
%PM, %20 %698 %2010 %17:%Δεκ

Όταν μιλούν οι αριθμοί...

Written by
* Σε 15 αγωνιστικές λοιπόν, ο Θρύλος έχει την καλύτερη άμυνα και την καλύτερη επίθεση, έχοντας δεχτεί μόλις 7 γκολ και έχοντας πετύχει 29...

* Έχουμε κάνει 219 σουτ ενώ οι αντίπαλοι μας έχουν κάνει τα μισά...

* Έχουμε μέσο όρο γκολ ανά σουτ 1/8 (κάθε 8 σουτ δηλαδή πετυχαίνουμε ένα γκολ), ενώ οι αντίπαλοι μας κατά μέσο όρο έχουν 1/15...

* Έχουμε 91 επιτυχημένα γεμίσματα σε σύνολο 342, ενώ οι αντίπαλοι μας 58 σε σύνολο 217...

* Έχουμε 932 επιτυχημένες πάσες και 687 λανθασμένες, τη στιγμή που οι αντίπαλοι μας έχουν 725 επιτυχημένες και 665 λανθασμένες...

* Οι αντίπαλοι μας έχουν πετύχει 2 αυτογκόλ...

* Έχουμε κάνει 288 κλεψίματα τη στιγμή που οι αντίπαλοι μας έχουν κάνει 286...

* Έχουμε στη δεύτερη θέση των σκόρερς δικό μας παίκτη (Κέβιν Μιραλάς με 8 γκολ), ο οποίος μάλιστα βρίσκεται στη δεύτερη θέση του πίνακα με τις τελικές προσπάθειες (47)...

* Έχουμε τον καλύτερο πασαδόρο που μετράει 31 πάσες - κλειδιά σε 77 προσπάθειες (Αριέλ Ιμπαγάσα)...

* Έχουμε τρείς παίκτες στις πρώτες θέσεις του δείκτη αξιολόγησης (Αριέλ Ιμπαγάσα 0.249, Κέβιν Μιραλάς 0.245, Αλμπέρ Ριέρα 0.228)...

* Δεν έχουμε καταφέρει ακόμη παρά να παίξουμε ελάχιστες φορές πλήρεις είτε λόγω τραυματισμών είτε λόγω τιμωριών και παρ'όλα αυτά κλείνουμε τον πρώτο γύρο πρώτοι και με διαφορά απ'τους υπόλοιπους...

... τότε δεν μπορούμε παρά να πούμε μετά βεβαιότητας : ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑ 2010-2011. Άντε, καλές γιορτές αλλόθρησκα... και καλά ξεμπερδέματα.
Πολλή κουβέντα γίνεται από την αρχή της σεζόν για τους στόχους που έχει η ομάδα φέτος. Μια άποψη λέει οτι ο στόχος είναι το χτίσιμο μιας νέας ομάδας με ότι αυτό και αν συνεπάγεται, ακόμη και την απώλεια ενός ακόμη τίτλου. Άλλη άποψη λέει πως ο Ολυμπιακός είναι τέτοιο μέγεθος που δεν επιτρέπεται να χάσει το πρωτάθλημα από αυτούς τους αντιπάλους, ακόμη και εν μέσω ανανέωσης. Ας πάρουμε τα πράγματα απ'την αρχή λοιπόν...

Το καλοκαίρι που μας πέρασε έγινε "επιχείρηση σκούπα" στην ομάδα. Έφυγε κόσμος και κοσμάκης, από ποδοσφαιριστές μέχρι... προέδρους, ενώ άλλαξε ακόμη και ο νεοπροσληφθείς προπονητής, Έβαλντ Λίνεν για να αντικατασταθεί από τον Ερνέστο Βαλβέρδε πριν καλά καλά δεί να ανοίγουν τα σχολεία. Ο Ολυμπιακός λοιπόν με νέα διοίκηση, με νέο κατά το ήμισυ ρόστερ, με νέο προπονητή και έναν αποκλεισμό-σοκ από το Europa League που τον άφησε εκτός Ευρώπης νωρίς νωρίς μετά από 13 ολόκληρα χρόνια, έχοντας κάνει για άλλη μια χρονιά μια προβληματική προετοιμασία σε... δόσεις, αφού παίκτες έρχονταν και έφευγαν μέχρι και λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Την πρόσληψη του Βαλβέρδε συνόδευαν δηλώσεις πρώην και νυν διοικούντων οτι "ο Ολυμπιακός πάει φέτος να φτιάξει την ομάδα της επόμενης δεκαετίας", προαναγγέλοντας ουσιαστικά την ανανέωση του ρόστερ αλλά και την πίστωση χρόνου που προσέφερε η διοίκηση στον προπονητή να χτίσει ομάδα. Η αλήθεια όμως είναι οτι οι κινήσεις που ακολούθησαν δεν στήριζαν αυτή την οπτική. Αποκτήθηκε ο 34χρονος Ιμπαγάσα ως κύριο γρανάζι της ερυθρόλευκης μηχανής. Αποκτήθηκε ως αντι-Γκαλέτι ο 32χρονος Ρόμενταλ, o Φρανσουά Μοδέστο για την άμυνα και ως φουνταριστός φορ ο 32χρονος Πάντελιτς, ενώ ο (υποτιθέμενος) "εξολοθρευτής" της μεσαίας γραμμής, ο Ουρτάδο, είναι πατημένα 30.

Οι κινήσεις που γίνονταν λοιπόν έδειχναν οτι καλή η ανανέωση και η νέα ομάδα, αλλά τα λεφτά των ομίλων του Champions League είναι ακόμα καλύτερα. Κακά τα ψέμματα : Δεν μιλάμε για χτίσιμο μιας νέας ομάδας, αλλά για την προσπάθεια να επανέλθει η ομάδα στους τίτλους ΦΕΤΟΣ, με διαφορετικό ρόστερ από πέρυσι. Γι'αυτό μίλησε ο Μαρινάκης για τον Δαλούκα, γι'αυτό σκοτώνονται να ανταπαντάνε οι άλλοι, όλοι έχουν αυτόν τον στόχο : Τα λεφτά του Champions League. Ενδεχομένως λοιπόν να είναι λάθος το σκεπτικό "χτίζουμε νέα ομάδα". Δε χτίζουμε νέα ομάδα : Ο Βαλβέρδε πρέπει να μοντάρει ένα σύνολο που θα κατακτήσει τον τίτλο - τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Το οτι ξεπετάχτηκε ο Φετφατζίδης, οτι "βγήκε" ο δανεισμός του Μιραλάς και το οτι ο Νικοπολίδης βλέπει τα ματς απ'τον πάγκο στα 40 του, δε σημαίνει οτι "χτίζουμε νέα ομάδα". Θέλουμε το πρωτάθλημα για να έχουμε την ευκαιρία με τα λεφτά των ομίλων να ανακτήσουμε τα πρωτεία στην Ελλάδα, να επαναφέρουμε τη γκρίνια στο "πράσινο" στρατόπεδο και να έχουμε την ευκαιρία να οργανωθούμε καλύτερα ενόψει και των μεγάλων αλλαγών που θα εφαρμοστούν στο ποδόσφαιρο, με το ποδοσφαιρικό "σάλαρι καπ" να είναι προ των πυλών. Και μια σημαντική παράμετρος επίσης : Δεν μπορούμε να λέμε "χτίζουμε ομάδα" όταν το σημαντικότερο κομμάτι για το χτίσιμο μιας ομάδας, ήτοι ο προπονητής, είναι αμφίβολο αν θα παραμείνει λόγω και των οικογενειακών του θεμάτων στην ομάδα.

Συμπερασματικά : Ο Ολυμπιακός φέτος με το ρόστερ που έχει δεν χτίζει ομάδα, αλλά κάνει βαθμοθηρία που θα του επιτρέψει να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Είναι απόλυτα ξεκάθαρο αυτό πλέον και όσο περνάνε οι αγωνιστικές τόσο πιο ορατό θα γίνεται. Αν υπήρχε μια διαφορά από τον δεύτερο, ίσως βλέπαμε κάποιες αλλαγές, κάποια διαφορετική φιλοσοφία, κάτι πιο "τολμηρό" : Όσο ο Παναθηναϊκός συντηρείται στο παιχνίδι του τίτλου, τόσο πιο βαθμοθηρικά θα παίζει ο Ολυμπιακός. Επομένως είτε το αποδεχόμαστε αυτό και περιμένουμε οτι κάθε ματς θα κινείται σε χαμηλά επίπεδα σκορ προκειμένου να επιτευχθεί η νίκη, είτε όχι και συνεχίζουμε να ψάχνουμε και να αναλωνόμαστε σε ανούσιες κόντρες για το αν παίζει καλύτερα ο Πάντελιτς με ή χωρίς τον Μιραλάς ή αν ο Νέμεθ με τον Ζαϊρί θα ξεκώλιαζαν τις αντίπαλες άμυνες.
%AM, %26 %453 %2010 %11:%Νοε

ΑΕΚ-Ολυμπιακός: Προϊστορία

Written by
* Σχεδόν απόλυτη ισορροπία υπάρχει στις 67 αναμετρήσεις μας με την ΑΕΚ, καθώς στην έδρα τους έχουμε 23 νίκες, 20 ισοπαλίες και 24 ήττες, ενώ διατηρούμε μια ελαφρά υπεροχή στα τέρματα αφού έχουμε πετύχει 80 και έχουμε δεχτεί 76.

* Από τις 24 νίκες της ΑΕΚ, οι δύο είναι μουσαντένιες, καθώς το δικό μας 1-2 της 13/01/1991 πέντε λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα μετατράπηκε σε... 1-0 υπέρ της ΑΕΚ στις 06/02/1991, όταν πάρθηκε η σκανδαλώδης απόφαση για επανάληψη του αγώνα λόγω του γνωστού συμβάντος με το δακρυγόνο. Η άλλη μουσαντένια νίκη είναι το 2-0 στα χαρτιά της 16/06/1979, σε έναν αγώνα που ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε να αγωνιστεί λόγω του παρασκηνίου που μεθόδευε νίκη της ΑΕΚ. Με την "νίκη" της αυτή η ΑΕΚ πήρε το πρωτάθλημα στα χαρτιά και εν έτει 2008 ανακάλυψε την... ηθική.

* Άλλη μια φορά διακόπηκε αγώνας μεταξύ μας με υπαιτιότητα (πάλι) της ΑΕΚ : Στις 24/10/1993 το σκορ ήταν ισόπαλο 1-1 με γκολ των Τσαλουχίδη και Μητρόπουλου (που πανηγύρισε έξαλλα το γκολ που πέτυχε για λογαριασμό της ΑΕΚ), όταν ξαφνικά εγένετο συσκότισις : Έσβησαν τα φώτα, ο αγώνας διακόπηκε και οδηγήθηκε σε επανάληψη αλλά αυτή τη φορά δεν της βγήκε σε καλό της ΑΕΚ : Στην επανάληψη του ματς στις 01/12/1993, με κορυφαίους τους Όλεγκ Προτάσοφ (το τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα του Ολυμπιακού καθώς την επόμενη ημέρα αναχώρησε για την Ιαπωνία για να αγωνιστεί στην Γκάμπα Οζάκα) και Μπεντ Κρίστενσεν που πέτυχαν από ένα γκολ, ο Ολυμπιακός κέρδισε με 1-2.

* Από την έδρα της ΑΕΚ έχουμε φύγει τέσσερις φορές θριαμβευτές, έχοντας πετύχει πολλά γκολ, ήτοι τρείς "τεσσάρες" (16/04/1932 : 0-4, 21/04/1935 : 0-4, 18/07/1954 : 0-4) καθώς και την μεγαλύτερη μας εκτός έδρας νίκη, το 1-5 της 26/11/1972 ( σαν σήμερα δηλαδή... λέτε; ). Η ΑΕΚ δύο φορές όλες κι όλες κατάφερε να μας ταπεινώσει, κερδίζοντας με 4-1 στις 04/06/1961 και άλλη μια φορά στις 30/03/2008 (4-0) με την ευγενή χορηγία του Ζούλιο Σέζαρ όπως θα θυμάστε.

* Πάντως, στα ματς με γηπεδούχο την ΑΕΚ είμαστε ιδιαίτερα γκαντέμηδες, καθώς 5 φορές έχουμε πετύχει αυτογκόλ! Οι άτυχοι είναι οι Μίμης Στεφανάκος, Γιώργος Παππάς, Σταύρος Παπαδόπουλος, Μιχάλης Κωνσταντίνου και Αντώνης Νικοπολίδης (οι δύο τελευταίοι στον ίδιο αγώνα, στο 3-3 της 04/02/2007).

* Ο κορυφαίος σκόρερ των αναμετρήσεων ΑΕΚ - Ολυμπιακού είναι ο Θωμάς Μαύρος με 8 γκολ και ακολουθούν ο Ντέμης Νικολαϊδης και ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς που έχουν από 6 γκολ. Οι Μίμης Παπαϊωάννου και Γιώργος Σιδέρης έχουν από 5 γκολ, ενώ οι Γιάννης Βάζος, Βασίλης Δημητριάδης, Κώστας Νεστορίδης και Ηλίας Υφαντής έχουν από 4. Κανείς παίκτης ως τώρα δεν έχει πετύχει τρία η περισσότερα γκολ σε έναν μόνο αγώνα με γηπεδούχο την ΑΕΚ.
%AM, %25 %370 %2010 %09:%Νοε

Μπουγάτσα με τριφύλλι...

Written by
Ο Νίκος Καραγεωργίου γεννήθηκε στην Ερατινή Καβάλας το 1962. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα, απ'την οποία μεταπήδησε στην Καβάλα και το 1985 πήγε στον ΠΑΟΚ, ο οποίος τη σεζόν που πέρασε είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδος ως "δώρο", στα πλαίσια των εορτασμών για τα 1000 χρόνια της Θεσσαλονίκης (o τότε προπονητής μας, Γκέοργκ Κέσλερ, είχε δώσει μια συνέντευξη σε εφημερίδα της χώρας του λέγοντας οτι ο ΠΑΟΚ αναδείχθηκε πρωταθλητής με πολιτικά μέσα). Στον ΠΑΟΚ ο Καραγεωργίου καλλιέργησε το αντιΟλυμπιακό ένστικτο (απαραίτητο προσόν για να παίξεις στον ΠΑΟΚ) και το καλοκαίρι του 1991 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, με τις ευλογίες του ΠΑΟΚ φυσικά (ενώ οι Σωτήρης Μαυρομμάτης, Χάρης Μπανιώτης που ήρθαν στον Ολυμπιακό το 1988 έφυγαν με κατάρες και αναθέματα απ'τη Θεσσαλονίκη), συνεχίζοντας την παράδοση της δημιουργίας ενός σιχαμερού υβρίδιου, του βαζελοΠΑΟΚτζή.

Ο Καραγεωργίου είναι άξιος συνεχιστής του κλαμπ των πιο φανατικών αντιΟλυμπιακών, των βαζελοΠΑΟΚτζήδων. Ο ταβερνιάρης πρώην τηλεμαϊντανός Αχιλλέας Ασλανίδης, ο γνωστός κόουτς Θάνατος (aka Δέσποτας) Άγγελος Αναστασιάδης, ο Χρήστος Τερζανίδης, ο Χρήστος Δημόπουλος (πω πω κλωτσιές που έφαγεεεε), ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης και άλλοι λιγότερο "διάσημοι", έτσι και ο Νίκος Καραγεωργίου ζεί πρώτα για να πάρει αποτέλεσμα ως προπονητής με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, παρά να κοιτάξει τα του οίκου του. Οι βαζελοΠΑΟΚτζήδες έχουν σαν κοινό γνώρισμα οτι δένονται περισσότερο με την ομάδα της αλογοτροφής, παρά με τον ΠΑΟΚ, αλλά αυτό ουδόλως απασχολεί τα ΠΑΟΚια : Είπαμε, για όλα φταίει ο Ολυμπιακός που πήγε να αρπάξει τον Κούδα έναν αιώνα πριν. Ο Καραγεωργίου όταν έπαιξε με την ομάδα της καρδιάς του, ήταν όλο ανωτερότητα και συγχαρίκια στον... Έλληνα Μουρίνιο, τον Νιόπλια, μαλώνοντας μάλιστα τους κακούς δημοσιογράφους που του κάνουν κριτική. Έφαγε τέσσερα γκολ και αντί να'ναι έξω φρενών με τους παίκτες του, χαριεντιζόταν με τους αντιπάλους και μοίραζε συχαρίκια. Και εχθές ήθελε να πάρει την ομάδα και να φύγει επειδή το αστέρι ο Yahoo! έδωσε λέει ανάποδα κόρνερ. Φυσικά ο αμερόληπτος Καραγεωργίου δεν είπε ούτε κουβέντα για τη χερούκλα του Μπέτο στο 49' που αν άνοιγε εκεί το σκορ θα αναστέναζε το σύμπαν. Και μετά στη συνέντευξη τύπου βγήκε και είπε οτι... μάζεψε τους παίκτες για να μη... διαμαρτύρονται στον διαιτητή.

Ο Καραγεωργίου έχει έναν λόγο παραπάνω να έχει απωθημένο τον Ολυμπιακό, καθώς ο Θρύλος ουσιαστικά τον "τελείωσε" από τη μεγάλη του αγάπη, τον Παναθηναϊκό... Flashback πίσω στον Απρίλιο του 1992 και συγκεκριμένα στον αγώνα του Θρύλου με τον αιώνιο δεύτερο για το κύπελλο. Ο διαιτητής Κουκούλας καταλόγισε πέναλτι σε ανατροπή του Γιώτη Τσαλουχίδη από τον Νίκο Καραγεωργίου, τότε παίκτη του Παναθηναϊκού και με το γκολ του Όλεγκ Προτάσοφ ο Ολυμπιακός πέταξε έξω τον Παναθηναϊκό. Χρόνια αργότερα και όντας προπονητής της Ξάνθης, ο Καραγεωργίου θα δηλώσει στο περιοδικό "Active" : "Θυμάμαι πολύ καλά αυτή τη φάση, γιατί σημάδεψε την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό. Ήταν μια βαθιά μπαλιά προς το κόρνερ. Τρέχω για να διώξω τη μπάλα. Αφού την απομάκρυνα, ο Τσαλουχίδης κλωτσάει το δικό μου πόδι, πέφτω στο έδαφος και βλέπω τον Τσαλουχίδη να είναι κάτω. Ο διαιτητής σφύριξε πέναλτι που ποτέ δεν έγινε. Νομίζω πάντως πως ούτε αυτός είδε παράβαση, αλλά το σφύριξε για άλλους λόγους". Οι εμφανίσεις του Καραγεωργίου στη βασική ενδεκάδα με το πέρας της σεζόν περιορίστηκαν και το καλοκαίρι του 1993 αποδεσμεύτηκε από τον Παναθηναϊκό, για να συνεχίσει και να κλείσει τελικά την καριέρα του στην Ξάνθη. Αυτή την περιθωριοποίηση δεν την συγχώρησε μάλλον ποτέ ο Νικολάκης, αλλά that's life : Ο καθένας πληρώνει τις επιλογές του σε αυτή τη ζωή. Και όταν επιλέγεις να είσαι μια ζωή δεύτερος, μια ζωή δεύτερος θα παραμείνεις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Members

Επόμενοι Αγώνες

Forum latest

  • No posts to display.